بخش‌های یک هواپیمای کاغذی

  • بدنه
  • بال
  • دماغه (نوک موشک)
  • دم (ته موشک)

عوامل موثر در پرواز

  • عوامل فنی: شکل بال، سطح بال، موقعیت بال، شکل دماغه و شکل دم
  • عوامل طبیعی: باد، رطوبت، ارتفاع

به کمک عوامل فوق می توان نوع حرکت هواپیما را تعیین کرد. (سرعتی، دور برد، نرم و پایدار، چرخشی و…)

انواع هواپیماهای کاغذی

  • تند رو: هواپیماهایی برای طی کردن فواصل طولانی ساخته می شوند.
  • مانور دهنده: هواپیماهایی که برای پرواز در مدت زمان طولانی ساخته می شوند. پرواز زیبا، پایدار و فرود خوب از مشخصه‌های آن هاست.

نکته های کاربردی در طراحی هواپیماهای کاغذی مانور دهنده

برای این که موشک بتواند برای مدت طولانی پرواز کند و پایداری بالایی داشته باشد، باید طوری طراحی شود تا نیروی برآر (₌بالا برنده) وارد به آن به میزان بالایی برسد تا هنگام کاهش ارتفاع که انرژی پتانسیل آن به جنبشی تبدیل می شود، مجددا کمی ارتفاع بگیرد یا آهنگ کاهش ارتفاع آن را کم کند.

هواپیما های کاغذی مانور دهنده نباید خیلی سنگین باشند.

این امر باعث کاهش ارتفاع سریع و در نتیجه فرود زودرس آن ها می گردد. در ساخت این نوع موشک ها سعی کنید آن ها را طوری بسازید که وزن کاغذ در تمام قسمت های موشک یکسان باشد. بال های هواپیما های کاغذی مانور دهنده باید کمی پهن باشند.

برای آن که هواپیمای کاغذی بتواند مدت زیادی در هوا باقی بماند و همواره پرواز پایداری داشته باشد، باید اثر مقاومت هوا را در مقابل جاذبه زمین (هنگام کاهش ارتفاع موشک) تا حد امکان افزایش داد. مقاومت هوا با با سطح مقطع جسم متناسب است. بنابراین اگر بال ها پهن باشند، از سرعت کاهش ارتفاع موشک (به شرط سبک بودن آن) کاسته می شود و دیرتر فرود می آید. علاوه بر این عواملی مانند جریان هوا نیز به شدت بر پیشرانش و بالا رفتن مجدد موشک تاثیر می گذارند. گلایدر ها و پرنده های بدون موتور بهترین الگو ها هستند.

اصولا طراحی بدنه ی هواپیما های بی موتور به گونه ای است که قابلیت های آنان را در پایداری و پرواز های طولانی مدت بالا می برد.. ساختمان این هواپیما ها تمام خواص آیرودینامیکی و مکانیکی لازم را برای چنین قابلیت هایی دارا می باشد. بنابراین در طراحی موشک های کاغذی این چنینی سعی کنید از این نوع هواپیما های واقعی الگو برداری کنید.

برخی از ویژگی های این هواپیما ها که می تواند در طراحی موشک کاغذی مفید واقع شود:

  • وجود بال های بسیار پهن
  • دارا بودن وزن بسیار کم و یا پخش شدن وزن در تمام قسمت های هواپیما
  • وجود بال های تعادلی و برافزار های متعدد. (برافزار: عاملی که باعث ارتفاع گرفتن هواپیما می شود.)

نکته های کاربردی در طراحی هواپیماهای کاغذی تند رو

برای این که موشک بتواند مسافت طولانی را طی کند، لازم است طوری طراحی شود تا بیشتر نیرویی که توسط دست به آن وارد می شود، صرف پیش رانش (₌جلو رفتن) آن گردد و متقابلا نیروی پسار (₌ مقاومت هوا) در برابر آن تا حد امکان کم باشد. بدین منظور:

موشک های تندرو باید کمی سنگین باشند.

نیروی مقاومت هوا با جرم جسم نسبت عکس دارد. مثلا اگر شما یک سنگ و یک تکه دستمال کاغذی را با یک قدرت به سویی پرتاب کنید (یا آن ها را از ارتفاعی رها کنید)، مسافتی که سنگ طی می کند بیشتر و سریع تر از دستمال کاغذی خواهد بود. (این مسئله در شرایط جوی کره زمین و وجود جاذبه صدق می کند). راجع به موشک کاغذی نیز این امر صادق است. سبک بودن بیش از حد موشک باعث افزایش شدید مقاومت هوا و کاهش سرعت آن می گردد. برای سنگین کردن موشک می توانید هنگام ساختن آن کمی کاغذ در قسمت های درونی اش قرار دهید. بال های موشک های تندرو نباید خیلی پهن باشند. این امر باعث کاهش سرعت پرواز و در نتیجه عدم توانایی موشک در طی کردن مسافت های طولانی می گردد. هواپیما های جت بهترین الگو ها هستند.

اصولا طراحی بدنه ی جت ها به گونه ای است که قابلیت های آنان در سرعت، تغییر جهت و انواع مانور را به شدت بالا می برد. ساختمان این هواپیما ها تمام خواص آیرودینامیکی و مکانیکی لازم برای چنین قابلیت هایی را دارا می باشد. بنابراین در طراحی موشک های کاغذی سعی کنید از این نوع هواپیما های واقعی الگو برداری کنید.

برخی از ویژگی های این هواپیما ها که می تواند در طراحی موشک کاغذی مفید واقع شود:

  1. داشتن دماغه (نوک) و بدنه تیز برای شکافتن هوا و پرواز پر سرعت.
  2. وارد شدن نیروی بسیار زیاد به آنان برای پیشرانش. (موشک های کاغذی دور برد را باید محکم و پر قدرت پرتاب کرد.)
  3. عدم وجود بر آمدگی و ناصافی های بیهوده بر روی بال ها و بدنه.
  4. داشتن سکان های V شکل یا دو تایی جهت افزایش پایداری و قابلیت های پروازی.